Over het recept

Castagnaccio is van zichzelf nauwelijks zoet; de smaak is puur, nootachtig en heerlijk aards. Ik ontdekte laatst iets prachtigs over dit middeleeuwse taartje: het heeft de tand des tijds niet alleen overleefd, maar draagt zijn geschiedenis bijna trots met zich mee. Al in 1553 schreef Ortensio Lando – Italiaanse humanist, schrijver en charmante vrijdenker – dat deze halfzoete kastanjetaart uit Midden-Italië komt.

Wat ik misschien wel het mooiste vind, is hoe castagnaccio overal verschijnt waar kastanjebomen groeien: in Toscane, Umbrië, Calabrië… In de bergstreken waren kastanjes ooit het voedsel van de armen, en dit taartje was pure troostkost. Geen franje, geen opsmuk: de ingrediënten spreken voor zich, en juist daarin schuilt de schoonheid.

En dan die symboliek! Castagnaccio is bijna een eetbare landkaart van Midden-Italië: kastanjemeel uit de bergen, olijfolie uit de valleien, pijnboompitten van de kust. Voeg wat rozemarijn en rozijnen toe – het liefst geweekt in lokale grappa – en je proeft de hele regio in één hap. Door zijn stevige, sobere structuur noemden ze het vroeger zelfs pane di legno: houtbrood. Hoe mooi is die naam?

Castagnaccio eet je lauwwarm of op kamertemperatuur, liefst met een lepel mascarpone met wat honing, of een glaasje dessertwijn ernaast. Puurder dan dit wordt het bijna niet.